Καβαλάτε?
1
Γιατί αν δεν καβαλάς, θα βαρεθείς, διάβασε κάτι άλλο.Η βασική αρχή είναι ότι ό,τι καβαλάει κανείς καλό είναι, αλλά μερικά είναι καλύτερα, γιατί σου ταιριάζουν περισσότερο.
Κάποτε ήμουν ένας μικρός γερόλυκος. Έμαθα ποδήλατο στα 4, δικό μου είχα από τα 8-μεγάλη υπόθεση τότε- και αφού δεν είχα τίποτα άλλο, καβαλούσα αυτό όλη μέρα, μόνος μου. Αλλά χωρίς συναισθηματική εμπλοκή, ούτε το ρύθμιζα, και αν λάστιχο, στον ποδηλατά. Ώσπου μια μέρα στα 19 μου φοιτητής στην Αγγλία καβάλησα ένα Condor-στην Ολυμπιάδα είχαν φτιάξει τα ποδήλατα της Αγγλικής ομάδας- Reynolds 531 double butted, χειροποίητες μούφες, Campagnolo κομπλέ. Αυτό ήταν. Κλέφτηκε η καρδιά μου για πάντα μέσα σε λίγα λεπτά, και κατάλαβα ότι θα ήταν πάντα με τα καθαρόαιμα, αυτές τις ευαίσθητες κατασκευές που κάνουν μόνο ένα πράγμα, αλλά τόσο καλά, που δεν θα μου περνούσε ποτέ από το μυαλό να προτιμήσω τη λύση για όλες τις δουλειές, αυτό που σε εξυπηρετεί, τα κάνει όλα και συμφέρει. Ερωτεύτηκα αυτό το ιδιότροπο αγωνιστικό με χαρακτήρα και έντονη προσωπικότητα, γιατί το άξιζε και δέχτηκα όλες του τις ιδιοτροπίες με ένα πλατύ χαμόγελο. Και κατάλαβα πως η καρδιά μου θα ερωτευόταν πάντα τέτοια, αφού τα καβαλούσα, βέβαια, γιατι οι πλατωνικοί έρωτες είναι τρίχες, αν δεν καβαλήσεις δεν ξέρεις και εδώ ήρθατε, καβαλάτε;
2
Βίδες το αγωνιστικό σε τεράστιο νάυλον στο φοιτητικό δωμάτιο και εγώ που δεν είχα πιάσει κατσαβίδι για το άλλο-Hercules, by the way- βρέθηκα παρέα με συνφοιτητή, αλλά και πρώην μηχανικό σε ποδηλατικά paddocks, να καθαρίζω ευλαβικά με οδοντόβουρτσα και πετρέλαιο κάθε βίδα και παξιμάδι και να ανασυνθέτουμε με λατρεία την οπτασία που θα εμπιστευόμουν ανάμεσα στα πόδια μου, να λαδώνουμε και να ρυθμίζουμε μέχρι όχι μόνο να λειτουργούν όλα άψογα, αλλά και και η αλυσίδα να κάνει φρρρτ αντί για κρρρτ. Ώστε στις μακρυνές μοναχικές μου βόλτες στους ήσυχους δρόμους του Λονδίνου να αφουγκράζομαι τον υπέροχο ήχο της καστάνιας και το φρρρτ ...να σκουπίζω τις σταγόνες της βροχής από τα χρώμια...όχι γιατί είμαι φετιχιστής, αλλά για το πώς πήγαινε, πώς έστριβε, την υπέροχη αίσθηση μιας προέκτασης του εαυτού μου, powered by yours truly. Aυτά είναι που με έκαναν να είμαι συνέχεια καβάλα στη Στέλλα in thunder, lightning or in rain, γιατί είχαν αγγίξει κάτι πολύ δικό μου, κρυμμένο βαθειά μέσα μου και το είχαν βγάλει στο δρόμο. Ξανθειά, γαλανομάτα και με ειρωνικό, αλλά καλοσυνάτο χαμόγελο τη φανταζόμουν, αν δεν ήταν ποδήλατο. Μια φορά σ’ένα βουνό πήγα να λυγίσω. Στέλλα, της λέω δεν αντέχω, θα κατέβω. Έτσι είναι, απαντάει, είναι τόσο μικρό το κουράγιο όταν δεν αγαπάει η καρδιά, το δικό σου κουράγιο σ’αφήνει με την πρώτη την ανηφοριά...Ρε Στέλλα, δυό ώρες ανεβαίνουμε... Τσιμουδιά...Ανεβήκαμε βέβαια. Καβαλάτε;
3
Πίνετε όλα αυτά τα υπέροχα ελληνικά κρασιά που υπάρχουν σήμερα και τα θεωρείτε δεδομένα, όπως και τα ποδήλατα. Το 70 και το 80 υπήρχαν καμιά 10αρια εμφιαλωμένα, μερικές υπέροχες ρετσίνες και άπειρα ξύδια, τα δε ποδήλατα είχαν 10 ταχύτητες-τα πολυτελείας- και όσοι γυρνούσαμε με δαύτα στην Αθήνα-εγώ πάντα με το φιξάκι- γνωριζόμαστε. 85 πήγα στην πρώτη μου γευσιγνωσία, στη δεύτερη ήπια ένα Clerc Milon του Rothschild και βγαίνοντας από το Intercontinental, κόκκινη Ferrari Dino. Να, λέω, άμα κάνω ποτέ λεφτά, θα πίνω αυτό το κρασί και θα πηγαίνω βόλτες με την κόκκινη-δεν την καβάλησα ποτέ, άρα δεν ξέρω. Το κρασί όμως, κύλισε στο στόμα μου και άρχισαν να φυτρώνουν στίχοι, η γεύση πλημμύριζε το κεφάλι μου και κατέβαινε τη σπονδυλική μου στήλη. Κατάλαβα ότι το καλύτερο γεύμα ωχριά ακόμα και μπροστά σε ένα απλά πολύ καλό κρασί. Το φαΐ θα παραμείνει πάντα καύσιμη ύλη, το κρασί είναι πνευματική τροφή και πολιτιστική ταυτότητα -και ημιμάθειας και νεοπλουτισμού, βεβαίως, όπως και η μουσική. Και αργότερα συνειδητοποίησα ότι με γοήτευσε για τους ίδιους λόγους που με γοήτευσαν τα αγωνιστικά καθαρόαιμα. Γιατί, αντίθετα απ΄ ό,τι νομίζουν οι περισσότεροι, το κρασί απαιτεί ασκητικότητα πραγματικού εραστή για να το απολαύσεις, πρέπει να ξέρεις να αντέχεις, να απέχεις και να σταματάς. Καβαλάτε, λοιπόν;
4
Άρχισα να αγοράζω κρασιά, να κάνω κάβα και να μαγειρεύω πιάτα που θα τα συνόδευαν, για να τα προσφέρω στις αγαπημένες μου και τούς φίλους μου. Και καβαλούσα πολύ, πάρα πολύ. Δεν έχανα γευσιγνωσία και κατα το 2000 άρχισα να κρατάω δικές μου σημειώσεις γιατί δεν συμφωνούσα με τα γούστα των ειδικών. Με τους οινοποιούς γίναμε φίλοι και με τους εστιάτορες εχθροί γιατί έβγαζαν από το κρασί περισσότερα από τους φίλους μου. Με τη Στέλλα κάναμε ένα ταξίδι Βερολίνο-Poznan, Jelenia Gora, Πράγα, Linz, Βιέννη και μετά κλέφτηκε. Χρόνια μετά και μόνο με τη Ρόζμαρυ, το φιξάκι, αποφάσισα ότι θα μου άξιζε ένα καινούριο ποδήλατο, αν έκανα 1000χλμ σε ένα μήνα. Έτσι απέκτησα τον Πήγασο, το Bianchi μου, δώρο για τα 42 μου, στα γενέθλιά μου. Απαιτητικός, δεν μασάει τα λόγια του- να σου πω, άμα είναι να σέρνεσαι, γιατί δε με άφηνες σπίτι εμένα- αλλά όταν είσαι σε καλή μέρα και σφύζεις από δύναμη και την περνάς σε καινούργια αλυσίδα ορθοπέταλο, τον νοιώθεις να φωνάζει: κι’ άλλο,αγόρι μου, κι’ άλλο, δώστα όλα, χώστα! Γυρνάς σπίτι, ντουσάκι, φρούτα, νερό και μετά μουσική, ένα ωραίο μπουκάλι και μια μακαρονάδα με θαλασσινά με την καλή σου για τα περαιτέρω. Ride you bastard, ride! Καβαλάτε;
5
Φιδογυριστός δρόμος, βουνό, ανηφόρα, αγαπημένα ελληνικά τοπία, ήλιος ηλιάτορας να φυραίνει ο νους, εξατμίζονται οι σκέψεις, φεύγουν τα περιττά να μείνει η ουσία να την βρείς μετά, μετριέται το σώμα με τα στοιχεία, γίνεται ένα με το σκελετό και τη μετάδοση, συντονίζει συνεχώς ο νούς, προσπαθεί να προλάβει τα λάθη που θα στοιχίσουν, ανεβαίνεις για να κατέβεις σαν άντρας, συγνώμη κορίτσια, αυτό ξέρω, αυτό λέω, και κατεβαίνεις την κατηφόρα που κέρδισες, με ηδονή και το χαμόγελο του νικητή και έχεις αφήσει πίσω σου τα μικρά και τα ασήμαντα που σε ταλαιπώρησαν όλη μέρα και γυρνάς πίσω στους αγαπημένους σου ξαναγεννημένος. Λίγο σας φαίνεται; Μπαίνεις στο σπίτι με θετική αύρα που σαρώνει τη μουρτζούφλα και εκπέμπεις γλυκειά προσμονή, δυνατός, ήρεμος και γαληνεμένος. Έχεις διαλέξει κρασί από πρίν και έχεις παραγγείλει να το ανοίξουν να αναπνεύσει: τώρα το χαίρεσαι στην καράφα, βάζεις ένα ποτήρι-σωστό ποτήρι, έ;- και πάς να ψήσεις σπαλομπριζόλα μοσχαρίσια χοντρή, μέσα τηγανίζονται πατάτες και κόβονται σαλάτες, η γάτα χαϊδεύεται στα πόδια σου και ο σκύλος κουνάει την ουρά του, νιώθεις ένα φιλί στο λαιμό για ζέσταμα, δεν χρειάζεσαι ζέσταμα, αλλά σ’ αρέσει, βγαίνει το κρέας ζουμερό, τραπέζι γελαστό, ματιές, χαμόγελα, αστεία, πειράγματα, όλα στη θέση τους. Αγόρια, λέω, κάβαλάτε;
6
Να καβαλάς δεν είναι lifestyle, είναι τρόπος ζωής. Εξάλλου, πάντα σιχαινόμουνα τη μόδα και φρόντιζα να βρίσκομαι μπροστά της ή πίσω της, όταν ήμουν μέσα της έκανα υπομονή. Πιστεύω ότι σημασία έχει να έχεις προσωπικό στυλ, όχι να φοράς ένα δάνειο ακριβοπληρωμένο.’80 και είναι μόδα το Πασόκ και το design, όλοι έχουν άποψη, έγιναν ειδικοί από τα αφιερώματα των κυριακάτικων εντύπων. Μόνο που η άποψη δεν είναι γνώμη, θέλει και τεκμηρίωση. Και μετά, ενώ το ελληνικό κρασί αναπτυσσόταν με άλματα, βουλιάζει στο lifestyle, αντί να δημιουργηθούν δομές που σήμερα θα αναδείκνυαν τη διαφορετικότητά του. Και παίρνει η μπάλα και το σεκς και ψάχνει η νέα γενιά να μάθει τον έρωτα μέσα από τα εγχειρίδια του κλικ, με αποτέλεσμα σήμερα να φοβάται τον πραγματικό έρωτα. Και τώρα έχει σειρά το ποδήλατο, έγινε in και ένα σωρό κόσμος που, λογικά μέχρι χτες οδηγούσε αυτοκίνητο- αλλιώς που ήτανε;- βρέθηκε σε 2 ρόδες λιγώτερες να απαιτεί να φύγουν τα αυτοκίνητα από μπροστά του για να κάνει βόλτα. Γιατί μη έχοντας παιδεία σ΄αυτή τη χώρα θεωρούμε δίκαιο και δημοκρατικό το συμφέρον της αφεντιάς μας-βαρέθηκα να ακούω στις βολτονήσεις να βρίζουν τους οδηγούς των αυτοκινήτων, απλά επειδή υπάρχουν. Οι ίδιοι άνθρωποι το βράδυ, οδηγώντας το αυτοκίνητό τους θα βρίζουν ποδηλάτες που τους κλείνουν το δρόμο.Υπομονή, μόδα είναι, θα περάσει.Ελπίζω τότε να μείνει ένα συνειδητοποιημένο κοινό. Όχι, δεν τα βάζω με τους νεόκοπους ποδηλάτες, πολύ μου αρέσει που μετά 30 χρόνια δεν είμαι πλέον ο μόνος γραφικός που πάει σινεμά με το ποδήλατο. Αλλά χρειάζεται παιδεία και πρέπει να καβαλήσεις πολύ, και με αβίαστη, αλλά αλύγιστη σταθερότητα σε βάθος χρόνου, πριν θεωρήσεις τον εαυτό σου αναβάτη. Και αγάπη, πολλή αγάπη. Time will tell. Καβαλάτε?
Υ.Γ. Σ’αυτόν τον κόσμο όσοι αγαπούνε τρώνε βρώμικο ψωμί...
7
Καβαλάω επειδή μ’ αρέσει. Καβαλάω για να επικοινωνήσω. Καβαλάω επειδή μου το ζητάει το κορμί μου. Επειδή με κάνει και φεύγω. Επειδή στο δρόμο ξαναβρίσκω το νήμα της σκέψης μου. Επειδή καβαλώντας αδειάζω την αρνητική ενέργεια. Επειδή, κάποιες φορές φεύγω και απ’ το κορμί μου. Επειδή τα ποδήλατά μου είναι πιο φευγάτα κι’ από μένα. Επειδή κάποιες φορές νοιώθω να ενώνομαι με την ενέργεια του σύμπαντος. Γιατί το ποδήλατο, όπως και η μουσική, η αρχιτεκτονική, η ποίηση και πάρα πολλά άλλα είναι μικρόκοσμοι που σε καλούν να τους ανακαλύψεις, να τους εξερευνήσεις και να τους αγαπήσεις. Είναι η ουσία του πολιτισμού μας, όπως τον ξέρουμε. Η εξερεύνηση αυτών των μικρόκοσμων κρύβει το βαθύτερο νόημα της ζωής, ο Θεός βρίσκεται στη λεπτομέρεια - έλεγε ο Mies van der Rohe, ο πρωτοπόρος της άψογης κρυφής λεπτομέρειας του μοντέρνισμού στην αρχιτεκτονική –και ξετυλίγοντας το νήμα του ποδηλάτου ανακαλύπτω νόμους, πειθαρχίες, δομές, αλλά και πολλή χαρά, ηδονή, έξαρση, ανάταση, γίνομαι ο άνω θρώσκων άνθρωπος, ξεψειρίζω την ατομικότητά μου, περνάω μέσα από τη συλλογικότητα, προσπαθώ να συνδεθώ με το όλο, εξελίσσομαι. Καβαλάω γιατί ο έρωτας είναι η αρχέγονη ενέργεια, η δυνατότερη του κορμιού μου, η πηγή της πιο άγριας χαράς, που ανανεώνει τα κύτταρά μου, με κρατάει ζωντανό και μου δίνει δύναμη να συνεχίσω και νόημα στη ζωή. Καβαλάω γιατί σκληραίνει το κορμί μου, καθαρίζει η σκέψη μου και διακρίνω ευκολώτερα την ήρα απο το στάρι, χωρίς λίχνισμα. Εσείς, καβαλάτε?
